OPONY PRZEZNACZONE DO SAMOCHODÓW OSOBOWYCH
Historia opon:
Historia produkcji opon obejmuje prawie półtora wieku zmagań z technologią. Wszystko zaczęło się w 1839r. kiedy
niejaki Charles Goodyear odkrył sposób produkcji gumy, a więc dał podwaliny wulkanizacji kauczuku, który został opatentowany 5 lat później.
W roku 1846 niejaki Robert William Thomson w 1847r. otrzymał patent (w USA) na produkcję pierwszych opon pneumatycznych dętkowych.
Na przełomie lat 1894/1895 francuski przemysłowiec Édouard Michelin wynalazł rozbieralną oponę pneumatyczną z dętką. Wcześniej taki sam typ opony znalazł zastosowanie w rowerach.
Poczynając od roku 1922 zaczyna się okres dominacji opon wysokociśnieniowych, które zostały dwa lata później zastąpione przez opony niskociśnieniowe.
Firma Michelin w 1935 roku stworzyła opony radialne. Nadmienić należy, iż w użytku są również opony diagonalne, w których cała osnowa składa się z kilku warstw tkanin ułożonych na przemian w dwóch kierunkach, pod różnym kątem (zawsze mniejszym niż 90°). Liczba warstw zależy od wielkości i obciążenia na jakie projektowano oponę. Konstrukcja ta pozwala na rezygnację z zastosowania opasania, lecz go nie wyklucza.
Goodrich Corporation w 1947 roku wypuściło na rynek pierwsze opony bezdętkowe.
Natomiast w 2001 roku głos zabrała znów firma Michelin, która zaprezentowała oponę, nadająca się do jazdy nawet po jej przebiciu lub bez ciśnienia wewnątrz niej.
Prawo na temat opon:
Dziś mamy do wyboru wiele rodzajów opon, które posiadają przeróżne oznaczenia (symbole) informujące nas o parametrach danego produktu.
Warto powiedzieć, iż symboli tych nie należy lekceważyć, ponieważ źle dobrana opona może spowodować katastrofę w ruchu drogowym. Poza tym narażamy się na restrykcje ze strony policji jeśli opona jest zużyta (popularnie łysa) itd.
Zgodnie z przepisami Prawa o Ruchu Drogowym opony wykorzystywane przez samochody osobowe, w RP mogą być użytkowane do osiągnięcia wskaźnika TWI wynoszącego 1,6 mm. Osiągnięcie tej głębokości w jakimkolwiek punkcie rzeźby bieżnika dyskwalifikuje oponę z dalszego użytkowania.
Opona powinna być wycofana po 10 latach użytkowania, a wcześniej sprawdzana przez specjalistów czy nadaje się do dalszej jazdy. Po 5 latach eksploatacji powinniśmy testować opony co roku.
Budowa opony:
Każda opona dziś składa się z tych samych elementów:
- bieżnik
- osnowa
- opasanie (chroni oponę przed deformacją)
- stopka (część opony stykającej się z obręczą)
Podział opon:
Kształt bieżnika w oponach jest różny, można podzielić je na:
- slicki – opony z gładkim bieżnikiem, używane np. w rajdach samochodowych
- rowkowe – najczęściej stosowane w rowerach
- klockowe – używane w samochodach terenowych i rowerach górskich
- kolcowe – używane do jazdy po śniegu
- deszczowe – przystosowane do jazdy na mokrej powierzchni
- błotno-śniegowe – wykonane z miękkich typów gumy i pokryte zapewniającym przyczepność bieżnikiem
Opony produkowane są z przeróżnych rodzajów gumy o różnej twardości. Te parametry dostosowywane są do warunków pogodowych, np. guma w oponach zimowych jest bardziej miękka niż w oponach letnich itd.
Typ osnowy – decyduje o podziale opon na opony radialne (inaczej promieniowe) oraz opony diagonalne:
- Radialne – składają się z osnowy, która ułożona jest promieniowo, pod kątem 90 stopni oraz tzw. opasania, które zapewniają usztywnienie bieżnika. W tego typu oponach zachodzi mniejsze zużycie paliwa. Samochody osobowe wykorzystują ten typ najczęściej.
- Diagonalne – osnowa zbudowana jest z tkanin kładzionych na przemian pod różnym kątem (ale mniejszym niż 90 stopni), opasanie stosuje się tutaj rzadko.